صفحه ی آخر...

به رسم ادب و احترام هم به شما دوست عزیزم که از روز اول وبلاگ نویسی من (که دیگر وارد چهارمین سال اش می شود) با من بودید در سه وبلاگ قبل، و هم به شما دوست عزیزی که از امروز افتخار همراهی شما را دارم، سلام میکنم.

در آغاز یک دوران تازه برای نوشتن. دورانی که اگر چه تاریک است و به تعبیر آن نمایشنامه ای که متأسفانه شانس دیدن اش را نداشتم "نوشتن در تاریکی" ست! اما ما باید که روشن باشیم و روشن کنیم.

زیاد بنای طولانی کردن مقدمه را ندارم و کوتاه میکنم سخن را و تنها ذکر اینکه چرا صفحه ی آخر!؟

در عنوان وبلاگ با جمله ای کوتاه گفتم چرا و اینجا توضیح مختصرش که از روزی که روزنامه خوان شدم همیشه خواندنی های روزنامه را در صفحه ی آخر دیدم. البته بغیر از صفحات لایی و ویژه. و از روزیکه با تولد جامعه و بعد از آن روزنامه های خواندنی دوران خوش اصلاحات(یادش بخیر)، با روزنامه هایی حرفه ای و محکم سروکارمان شد، باز هم خواندنی ها را در صفحه آخر خواندم. تا امروز حتی، که همین روزنامه های محکوم به لکنت و خودسانسوری هم باز صفحه ی آخرشان جذاب ترین است. (البته این به معنای آن نیست که دیگر صفحات خواندنی نیست، صفحه ی آخر برای من چیز دیگری ست)

از اینروی بود که اینجا را صفحه ی آخر نام گذاشتم و دوست دارم با کمک و راهنمایی شما نازنینان همراه، صفحه ای خواندنی و محکم و البته مسئولانه داشته باشم و امیدوارم که مرتب باشم در بروز کردن این صفحه و کنارم باشید.